Bernard Law Montgomery, brytyjski marszałek, jeden z najbardziej znanych dowódców II wojny światowej. Brał udział w walkach we Francji w 1940 i 1944 roku, w Afryce Północnej, we Włoszech, a także zaplanował w 1944 roku operację „Market Garden”.
Bernard Law Montgomery urodził się w Londynie 17 listopada 1887 roku w rodzinie pastora, a później biskupa kościoła anglikańskiego. W związku z pełnioną funkcją przez ojca najmłodsze lata spędził na Tasmanii, a na Wyspy Brytyjskie powrócił w 1897 roku. Montgomery swoją karierę związał z wojskiem. W 1908 roku otrzymał stopień podporucznika, a służbę rozpoczął w Indiach. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 roku trafił do Francji, gdzie walczył w bitwach pod Ypres w 1914 roku i Sommą w 1916 roku. Po wojnie służył na Wyspach Brytyjskich, w Irlandii oraz w Egipcie.
W 1938 roku Bernard Law Montgomery otrzymał awans na generała majora, zaś w początkowej fazie II wojny światowej wziął udział w walkach we Francji w 1940, a jako dowódca 2. Korpusu brał udział w ewakuacji z Dunkierki do Wielkiej Brytanii. W lipcu 1940 roku awansowany został do stopnia generała porucznika. Jego kariera wojskowa nabrała tempa dopiero w 1942 roku, gdy został skierowany jako dowódca 8. Armii walczącej w Afryce Północnej, gdzie walczył z Deutsches Afrika Korps Erwina Rommla.
Szczególnego znaczenia dla sytuacji na froncie w Afryce Północnej miało zwycięstwo Montgomery’ego w II bitwie pod El Alamein. W rozpoczętej 23 października 1942 roku drugiej bitwie pod El Alamein wojska pod dowództwem Bernarda Montgomery’ego pokonały Deutsches Afrika Korps feldmarszałka Erwina Rommla. II bitwa pod El Alamein była punktem zwrotnym w kampanii w Afryce Północnej. Dla Erwina Rommla oznaczało to kres jego marzeń o podboju Afryki Północnej i zdobyciu Egiptu, a jednocześnie zapoczątkowało odwrót jego armii i ostateczną klęskę. Bitwa zakończyła się 4 listopada 1942 roku, a Rommel z niedobitkami swoich sił musiał wycofać się do Tunezji. Klęskę Niemiec i Włochów w Afryce Północnej dopełniło ostatecznie lądowanie aliantów 8 listopada 1942 roku na algierskich i marokańskich plażach podczas operacji Torch.
Po zwycięstwie w Afryce Północnej Montgomery wziął udział w walkach na Sycylii, gdzie rywalizował z generałem Pattonem w wyścigu o zajęcie Messyny, którą ostatecznie zajęły wojska amerykańskie dowodzone przez Georga Pattona. Odwołany z Włoch wziął udział w przygotowaniach do lądowania w Normandii czyli operacji „Overlord”. W sierpniu 1944 uczestniczył w bitwie pod Falaise, a także awansowany został do stopnia marszałka, zaś we wrześniu kierował operacją „Market Garden”, której celem było opanowanie mostów na Renie, utorowanie drogi do Zagłębia Ruhry oraz przeniesienie walk na teren Niemiec. Operacja zakończyła się klęską aliantów, a za niepowodzenie tej akcji obarczono polskiego generała Stanisława Sosabowskiego. Wśród brytyjskich dowódców, którzy obarczyli Polaków za niepowodzenia podczas operacji byli marszałek Bernard Montgomery i gen. Frederick Browning. Efektem nagonki na Sosabowskiego było odebranie mu dowództwa nad 1. Samodzielną Brygadą Spadochronową.
W grudniu 1944 roku wojska dowodzone przez Montgomery’ego walczyły w Ardenach, a następnie wzięły udział w zajęciu północnych Niemiec, kończąc swój szlak bojowy 2 maja 1945 roku w Lütjenburgu.
Od 1946 roku Montgomery sprawował funkcję szefa Brytyjskiego Sztabu Imperialnego, a także był członkiem Międzysojuszniczej Rady Kontroli Niemiec. W latach 1951-1954 pełnił funkcję zastępcy naczelnego dowódcy sił NATO, a karierę wojskową zakończył w 1958 roku.
Po zakończeniu kariery wojskowej opublikował wspomnienia, które wzbudziły liczne kontrowersje z powodu krytyki innych dowódców walczących po stronie aliantów w II wojnie światowej. Mimo to należy uznać Bernarda Law Montgomery’ego za jednego z najważniejszych dowódców II wojny światowej, który przeżywał zarówno sukcesy, jak i porażki, do których nie potrafił się – jak w przypadku operacji „Market Garden” – przyznać.
Bernard Law Montgomery zmarł 24 marca 1976 roku w Alton w Wielkiej Brytanii w wieku 89 lat.
