Stara Lubowla położona we wschodniej Słowacji, w historycznym regionie Spisz słynie z jednego z najpiękniejszych zamków, który w 1412 roku został przekazany w ramach tzw. zastawu spiskiego Królestwu Polskiemu i stał się częścią polskiego Spisza.
Zamek w Starej Lubowli został zbudowany na przełomie XIII i XIV wieku, zaś na początku XV wieku – w 1412 roku spotkali się tutaj król Węgier i Niemiec, Zygmunt Luksemburski oraz król Polski Władysław II Jagiełło. 15 marca obaj monarchowie nie tylko zawarli wieczyste przymierze, ale węgierski władca otrzymał od króla polskiego pożyczkę w wysokości 37 tysięcy kop groszy praskich w zamian za zastaw 16 miast spiskich, które pozostały przy Polsce do drugiej połowy XVIII wieku. Warto wspomnieć, że dokładne terytorium zastawu zostało określone w tym samym roku – 8 listopada 1412 roku w Zagrzebiu przez króla węgierskiego Zygmunta Luksemburczyka.
Do 1769 roku rezydowali na zamku w Starej Lubowli polscy starostowie /w tym przedstawiciele rodu Lubomirskich/, sprawujący władzę w imieniu władców Polski. W XVII wieku była to jedna z sześciu najpotężniejszych twierdz Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W czasie „potopu” szwedzkiego w drugiej połowie XVII wieku przechowywano na zamku polskie insygnia koronacyjne, ukrywał się tutaj przed Szwedami Jan II Kazimierz Waza, a po wiktorii wiedeńskiej zatrzymał się w zamku w Starej Lubowli Jan III Sobieski.
Po aneksji Spiszu przez cesarzową Austrii Marię Teresę, zamek stracił na znaczeniu i został sprzedany w ręce prywatne. Ostatnimi prywatnymi właścicielami byli Jan Kanty Zamoyski, który ożenił się z hiszpańską infantką Izabelą de Bourbon. Właścicielem zamku był do 1945 roku.
Obecnie zamek jest udostępniony turystom i jest jedną z największych atrakcji nie tylko Starej Lubowli, ale również wschodniej Słowacji. Od granicy z Polską Stara Lubowla znajduje się zaledwie kilkanaście kilometrów, a najbliższej do zamku jest od strony Piwnicznej Zdroju oraz Muszyny.
