Krynica-Zdrój – miasto w Polsce położone w województwie małopolskim, w powiecie nowosądeckim, to jeden z najpiękniejszych górskich kurortów w Polsce. Perła Polskich Uzdrowisk jak nazywana jest Krynica-Zdrój położona jest w Beskidzie Sądeckim na wysokości 560-620 m n.p.m., a otaczają ją wzgórza Góry Parkowej oraz Jaworzyny Krynickiej.
Swoją renomę Krynica-Zdrój zawdzięcza nie tylko malowniczemu położeniu blisko granicy ze Słowacją, ale przede wszystkim wodom leczniczym, sanatoriom oraz atrakcjom turystycznym i sportowym. Znajdują się tutaj piękne, zabytkowe i historyczne domy oraz kolej linowo-terenowa na Górę Parkową, najdłuższa kolej gondolowa w Polsce na szczyt Jaworzyny Krynickiej, bulwary Józefa Dietla, Muzeum Nikifora, tężnie solankowe, wieża widokowa i ścieżka w koronach drzew oraz liczna baza hotelowa. Ponadto prężnie działający PTTK zapewnia możliwość udziału w polskich i zagranicznych wycieczkach m.in. na Słowację i Węgry.
Początki miasta sięgają XVI wieku
Przywilej nadania sołectwa Krynicy pochodzi z 1547 roku. W XVII wieku w mieście odkryto lecznicze wartości źródeł mineralnych, dzięki czemu miasto nie tylko zaczęło się gwałtownie rozwijać, ale wkrótce stało się jednym z najważniejszych ośrodków leczniczych w kraju. Na rozwój Krynicy jako uzdrowiska szczególne zasługi miał Józef Dietl – profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, uznawany za ojca polskiej balneologii, dziedziny medycyny uzdrowiskowej zajmującej się badaniem właściwości leczniczych wód podziemnych i borowin oraz zastosowaniem ich w lecznictwie. Już w 1858 roku w Krynicy-Zdroju stosowano kąpiele borowinowe, a miasto w XIX wieku dzięki coraz powszechniejszemu zastosowaniu wód mineralnych w różnego rodzaju dolegliwościach zaczęło się rozwijać oraz stało się powszechnie znanym uzdrowiskiem w Austro-Węgrzech. Powstawały liczne pensjonaty, Pijalnia Główna, Dom Zdrojowy, Teatr Modrzewiowy, a w 1911 roku przedłużono do Krynicy-Zdroju linię kolejową z Muszyny.
Uzdrowisko na wodach mineralnych
Warto wspomnieć, że do rozwoju Krynicy-Zdroju przyczynili się także dyrektor Henryk Ebers, który w 1884 roku został kierownikiem nowo wybudowanego zakładu wodolecznictwa w mieście, a także geolog Rudolf Zuber. Sprowadzony przez Ebersa do Krynicy-Zdroju Zuber odkrył tutaj wodę, jedną z najsilniejszych w Europie szczaw alkalicznych, zwaną od jego nazwiska Wodą Zuber, którą można się dzisiaj delektować w Pijalni Wód w Krynicy-Zdroju.
Na przełomie XIX i XX wieku Krynica-Zdrój stała się miejscem odwiedzin wielu sławnych Polaków. Miasto odwiedzili m.in.: Jan Matejko, Henryk Sienkiewicz, Jan Kiepura, Władysław Stanisław Reymont, Konstanty Ildefons Gałczyński czy Ludwik Solski i Helena Modrzejewska.
Po 1918 roku Krynica-Zdrój znalazła się w granicach odrodzonej Rzeczypospolitej. Wówczas w mieście powstała kolejka górska na Górę Parkową, schronisko na Jaworzynie Krynickiej, nowy Dom Zdrojowy w 1939 roku, liczne pensjonaty, a także schronisko i stadion zimowy z torem saneczkowym. Po II wojnie światowej kurort nadal rozbudowywano. Powstała nowa Pijalnia Główna z salą koncertową, nowe sanatoria, a do odbudowy pozycji Krynicy-Zdroju jako jednego z najlepszych polskich uzdrowisk przyczynił się ponownie Leon Nowotarski, który był wieloletnim dyrektorem Państwowego Zakładu Zdrojowego w Krynicy, najpierw przed wojną w latach 1918-1939 oraz po II wojnie światowej w latach 1945-1950. To dzięki jego działalności i zaangażowaniu Krynica-Zdrój przekształciła się w nowoczesny kurort, z doskonałą bazą zabiegową i hotelową.
Dzisiaj Krynica-Zdrój to jedno z najpiękniejszych uzdrowisk w Polsce, pełne licznych atrakcji turystycznych, sportowych, zabytków, a także atrakcji przyrodniczych.